گاهی یک حرف به دریایِ سخن می ارزد

آنچنان که لبِ بلبل به چمن می ارزد

گاهی اوقات میانِ ستم ِ فاصله ها

بردنِ نام ِ محمد به قرن می ارزد

پشتِ هر وصل ِ نِکو در به دری خوابیده

پس به امّید لقا، ترکِ وطن می ارزد

سر ِ سائیده به خاک کفِ پایِ زهراست…

…آن سری را که مَثَل گفته به تن می ارزد

در بهشتی که فقط میوه یِ فصلش سیب است

کیسه برداشتن و پرسه زدن می ارزد

راهِ دوری نَرَوَد فاطمه جان گاه گهی                     یک دو تا قاچ از آن سیب به ما هم بدهی

بقیه مطالب در ادامه مطلب...

سر به جز زیر ِ سرای تو وبال است وبال

نوکری جز به نگاه تو محال است محال

وقتی اعجاز کند خاکِ سر ِ چادر ِ تو

خاکِ پایِ تو شدن اوج کمال است کمال

سینه ات سینه یِ سینای رسول است و بر او

بوسه بر سینه ی تو طبق روال است روال

آتش ِ دوزخ اگر بر تو حرام است حرام

آتش ِ عشق تو بر شیعه حلال است حلال

بس که اوصاف تو پُر کرده همه دنیا را

این برای همه ی دَهر سؤال است سؤال

که تو رَبّی؟! ملکی؟! انسیه ای؟! حورایی؟!             تو رسولُ اللَهی یا حیدری یا زهرایی؟

تو رسیدی و جهان آینه بندان شد و بعد

پَر ِ جبریل پُر از کوثر ِ قرآن شد و بعد

به خدیجه خبر ِ آمدنت را دادند

میزبانِ تو سر ِ خوانِ تو مهمان شد و بعد

مادر ِ عالم و آدم شدی و با قَدَمَت

شجره طیبه از میوه فراوان شد و بعد

پس از آنی که جهان مزرعه ی طوبا شد

نوه ی پنجم تو وارد ایران شد و بعد

شهر و آبادیِ ما عطر ِ خوش ِ یاس گرفت

شهر و آبادیِ ما یکسره سلمان شد و بعد

اینچنین مکتبِ ما مکتبِ ایمانی شد                  قوم ِ ما جیره خور ِ شاهِ خراسانی شد

سر ِ سجاده نگاهِ تو قمر میسازد

اشک میریزی و چشم ِ تو گُهر میسازد

هر قنوتی که تو در نافله ها میگیری

از شبِ تار ِ علی صبح ِ ظفر میسازد

در دلِ خانه فقط نیمه نگاهت ، نفست

فضه یِ خادمه را معجزه گر میسازد

هرکجا دور ِ سر ِ شیعه بلا میگردد

گوشه یِ چادر ِ تو دفع ِ خطر میسازد

لذتِ پر زدنِ سویِ شما را دارد

به مَذاق ِ دلِ ما روضه اگر میسازد

مادری کردی و در روضه صدایم کردی                    سر ِ سجاده نشستی و دعایم کردی